Organik bir bütünlük olarak her toplumun sosyo-kültürel yapısı ile siyasal düzeni arasında karşılıklı bir belirlenim/etkileşim ilişkisi vardır. Siyasetin, bir güç temerküzü ve dağılım süreci olarak şekillendiği her durumda bu ilişkinin niteliği, bütün bir toplumsal yapıya ilişkin ipuçları verir.
Son iki yüz yıldır dünya sisteminin aktörü olmaktan çıkmış olan İslam dünyası, teknolojik, ekonomik ve askeri olarak güçlü devletlerin gizli-açık boyunduruğu altında olmaktan kurtulamamıştır.
Osmanlı devleti niçin yıkıldı? Bu soru sadece bir tarih sorusu değildir. Çünkü Osmanlı devleti, geçmişte yaşanmış ve olup bitmiş bir tarihsel dönem değil, halen yaşanmakta olan uzun bir sürecin önemli bir halkasıdır. Aslında Osmanlı kendi kendine yıkılmamış, tasfiye edilmiştir. Bu tasfiye süreci ise bazı yönleri ile halen devam etmektedir. Özellikle Osmanlı’yı tasfiye eden güçlerin Osmanlının meşru mirasçısı olan Türkiye’ye dönük tasfiye politikaları değişmemiştir.
Bir Çin atasözü, “Güçlü olamazsan, zayıf da olamıyorsan bu işin sonu yenilgidir” diyor.
1999 seçimlerindeki beklenmedik başarısızlıktan sonra BBP ve lideri Muhsin Yazıcıoğlu’nun bu tür bir ‘yenilgi’ sath-ı mailine girdiği söylenebilir. Her ne kadar ‘az hata yapma’ ve ‘zamana yayarak istikrarlı büyüme’ gibi stratejik prensiplerine sadık kalmaya çalıştığı görülse de, bu prensiplerin ‘ne büyüten, ne de küçülten’ etkisi sözkonusu ‘sadakati’ anlamsızlaştırıyor.
‘Bugünden geriye dönüp baktığımızda” diyor Hegel, “gözümüze çarpan ilk şey yıkıntılardır’.” Yüzyıl gerisindeki devasa ve trajik bir çöküşün yıkıntıları arasında yaşayan bir ülkenin geleceği üzerinde düşünmeye çalışıyoruz. Bir koca çınarın kurtlanmış, küflenmiş ve çürümüş yıkıntıları üzerinde bina edilen Cumhuriyetin bir türlü gerçek bir “Cumhuriyet” olamayışının 75. yılını kutluyoruz. Cumhur; sosyolojik ve ideolojik segmentlere bölünmüş, anlamsız parçacıklara ayrılmış iradesiz bir yığın durumunda. Anlamsız, çünkü bağrında hiçbir doğurgan parçayı, yaratıcı ışığı, üretken zekayı barındırmıyor.
U28 Şubat 1997 tarihi MGK kararları ile başlayan Sürecin üzerinden dört yıl geçti. Darbeler listesinde “postmodern” yada “light” darbe olarak geçen bu sürecin bitip bitmediği de hala tartışma konusu. 1996 genel seçimlerinde birinci parti olarak çıkan RP’nin DYP ile hükümet ortağı olması ve 11 ay sonra oluşturulan Asker-sivil laik basıncın etkisiyle bozulması, bu sürecin en görünür politik hasılası olmuştu.
İslam dünyası son iki yüzyıldır bir çöküş içerisindedir. 1699 Viyana kuşatmasından sonra müslüman dünya gerilemeye başlamış, Batı ise kendisine yönelen İslam tehdidini bertaraf etmenin yollarını aramış ve o tarihten itibaren Batı dünyasının yükselişi başlamıştır. İslam dünyasının geri kalması, aslında Batı dünyasının ileri gitmesi demektir.
“….ruhumuzun içinde kar yağar/anamızdan doğduğumuz geceden beri/heybemizi emektar makinalara yükleriz/fikirlerimizi tıfıl vinçlere…/iri buğday tanelerinin trenleri yürüttüğünü bilmeyiz/biz yangında koşuyu kaybeden atlarız/biz kirli ve temiz çamaşırları/aynı zaman aynı minval üzere katlarız/biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız…” Sezai Karakoç